Zelfregie: hoe zit het met nazorg?

De term ‘patient empowerment’ mag dan misschien in zwang raken, in feite ontwikkelt de gezondheidszorg zich de afgelopen decennia al deels richting een soort zelfzorg. Het concept is niet nieuw. We zagen het al met zwangerschapstesten, diabetesmeetapparatuur maar ook met dieetproducten waarbij via internet wordt opgevolgd. Maar o.a. door een toegenomen focus op ‘efficiëntie’ bij zorgverzekeraars en de vergrijzing zullen we meer zelfzorg producten kunnen verwachten. Het zijn de verzekeraars die het vaak voor het zeggen lijken te hebben. Of we dit nou willen of niet. Openlijke conflicten tussen huisartsen en verzekeraars en onduidelijke kosten voor een behandeling of diagnose zorgen voor andere dienstverlening in de zorg. Mede hierdoor gaat de consument eerder zelf aan de slag.

En zo slecht is het niet om, uiteraard met betrouwbare apparatuur, zelf te starten met een diagnose. We zullen wel moeten. Het eigen risico wordt in sommige gevallen wel erg snel aangesproken en gratis zorg verdwijnt. Waar je als student een aantal jaar geleden nog gratis op SOA’s kon testen bij de GGD, is dit inmiddels niet meer mogelijk. Niet zo heel vreemd natuurlijk dat er steeds meer SOA-testen op de markt komen. De vrije markt vult het gat snel op. Zelf meten levert voordelen op. Denk bijvoorbeeld aan:

  • Eerdere detectie van problemen
  • Patiëntvriendelijk
  • Goedkopere behandeling
  • Beter zicht op kosten en bescherming van eigen risico
  • Minder consulten nodig
  • Anonimiteit

Toch kleven er ook nadelen aan. De arts-patiëntrelatie verandert en een deel van de patiënten volgt de zelfdiagnose niet op. Ervan uitgaande dat de diagnose betrouwbaar is, moet de patiënt zelf opvolging op nazorg zoeken. Als ie dit niet doet, is er niemand die ze kan sturen. Een arts is soms ook noodzakelijk om rust bij de patient te brengen wiens hoofd op hol kan slaan van een zelfdiagnose. Zeker wanneer een test onbetrouwbaar is. Zo zijn er HIV thuistesten onderschept waarbij de betrouwbaarheid nog geen 40 procent was. Je kunt je voorstellen wat een (foutieve) HIV diagnose met een patiënt doet…

De zorg zal zich richting meer zelfregie bewegen. Maar we moeten waken voor wildgroei in tests en voor verkeerde interpretaties van de gebruiker. Wordt het niet eens tijd dat of verzekeraars (die enorm profiteren van zelfzorg) of aanbieders van zelfzorgproducten aan nazorg gaan doen? De patiënt schakelt met zelfzorg producten de eerstelijnszorg vaak vrijwillig uit. Maar bij sommige producten wordt hierdoor de barrière wel vergroot om later weer naar een arts te gaan. Nazorg is van belang. Wanneer vult een bedrijf dit gat op?

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *